• Uitslag: 26 (?) - 3 à 4 (?)
• Datum: ergens in '85
• Aard van de match: vriendschappelijk
• Scheidsrechter: BBSF (Tuur)
• Catspelers: Ricus Jansegers, Joris Vanden Houte, Stefan Wambacq, Jan Vender Perre, Marc Jansegers, Hans Van Ruysseveldt, Jan Verspecht

Commentaar wedstrijd:
Het was onze allereerste match, dus waren we niet zo fantastisch. Het was dan ook vooral de bedoeling bij te leren. We speelden een 6-tal innings en ons batting was niet slecht, we gaven er goei pataten tegen. Maar zowel aan catch als in het veld waren er veel doorgeschoten ballen. Ook hadden we nog nooit van stelen gehoord, en het ons aanleren bleek niet zo makkelijk. Zo nam Stefan W. wel steeds zijn afstand van de honk en keerde hij wanneer de pitcher naar die honk smeet steeds tijdig terug, maar hij stapte ook steeds meteen weer van de honk af, zodat de honkman die net de bal had gekregen, hem maar uit te tikken had. Dit gebeurde 3 keer achter elkaar (!) tot grote hilariteit van de overige Catspelers. Toch een toffe match en heel leerrijk!

• Uitslag: 84 - 7
• Datum: 12-4-'86
• Aard van de match: recreatie
• Scheidsrechter: BBSF (Tuur)
• Catspelers: Ricus Jansegers, Hans Van Ruysseveldt, Stefan van Assche, Jan Van Geyt, Jan Verspecht, Joris Vanden Houte, Anton Vanden Houte, Stefan Wambacq, Jan Van de Perre, Marc Jansegers, Peter Verspecht

Commentaar wedstrijd:
Onze eerste volledige wedstrijd van 9 innings, zij het dan wel op een patatenveld met een backstop van 2m lang en 1m hoog! Om een of andere reden maakten de Naturals veel meer punten dan wij. Het hoge aantal doorgeschoten ballen was hier zeker niet vreemd aan. Verder valt er niet veel meer over te vertellen, enkel misschien dat Roberto een enorme plotselinge kramp kreeg, en niet voor de laatste keer zoals later zou blijken.

Maar toen de steltenlopers van Merchtem in de zomer van '83 terugkeerden van een rondreis door Amerika, bracht er één van hen, Anton Vanden Houte, toen 18 jaar, een knuppel, twee handschoenen, een boekje met spelregels en een baseballpet mee. Samen met enkele steltenlopersvrienden begon hij dan op het voetbalterrein van z'n grootvader op zonnige namiddagen iets te spelen dat van ver wat op baseball geleek.

De eerste maanden sloeg dat op met de blote hand jongleren met tennisballen. Later werden dat echte baseballen en geleidelijk aan kocht de een na de ander zich ook een echte handschoen. Intussen werden volop kleine broertjes, buurjongens en kozijns ingelijfd en zo groeide het oorspronkelijke groepje van vijf uit tot een gezellige bende. We speelden wat wedstrijdje onder elkaar en besloten steevast elke training met een goei pint bij iemand thuis.

In 1985 sloot ons clubje aan bij de Belgische baseballbond en op 12 april 1986 speelden we onze eerste echte, volledige match met aller erop en eraan tegen de Heverlee Naturals: 84-7 voor d'andere! We lieten ons echter niet al te erg ontmoedigen en de week erna wonnen we van hen met 14-6.

Ook het volgende jaar in competitie deden we het niet slecht en langzaam groeide de vriendengroep uit tot een volwaardige club. In 1988 kwam er een eerste uniform en in de zomer werd van afbraakmateriaal een knus clubhuisje in elkaar getimmerd. Het jaar erop kwam er ook al een reservenploeg uit in competitie en er brachten al zoveel leden een lief mee naar de trainingen, dat ook een softballploeg langzaam van de grond kwam, die zelfs in '94 kampioen speelde (in 3e klasse weliswaar).

In het seizoen '95 begonnen we een jeugdwerking. Met het kadettenteam vlotte het aanvankelijk minder goed, vooral door het gebrek toen aan gelijkwaardige Belgische jeugdploegen om tegen uit te komen. Maar na de onvermijdelijke kinderziekten kan de club vandaag prat gaan op een mooie jeugdwerking. En al enkele "zelfgekweekte" jeugdspelers hebben vandaag een basisplaats in de eerste ploeg.

1998 was ook het jaar dat "the baseballgods" coach Charles Nez deden stranden bij onze club en ons meteen een promotie naar 2e klasse kado deed.

Ze schrijven april 1998. De miniemen staan voor een zwaar seizoen. De lentetrainingen zijn net achter de rug. Om de spirit hoog te houden wordt door sommige ouders-van-spelers de suggestie geopperd om, indien ze kampioen zouden spelen, een snoepreisje te maken naar het Mekka van de baseball, de USA. Daar wordt een over gegrinnikt en verder niet meer over nagedacht.
Het seizoen begint, er komen verloren wedstrijden, gewonnen wedstrijden, niks spectaculairs, maar toch slagen ze erin om de play-offs te halen. En wat gebeurt er? De eerste uitwedstrijd bij de gedoodverfde favoriet uit Luik wordt na een thriller van formaat gewonnen met 13-14. Dit is het begin van een fenomenale reeks van 11 gewonnen wedstrijden met slechts 1 verliesmatch ertussen.
Na afloop van deze eindronden mogen de miniemen van de Merchtem Cats zich terecht Belgisch kampioen noemen.
De ouders worden aan hun afspraak herinnerd en realiseren zich dat ze zich wat op de hals gehaald hebben. Maar, belofte maakt schuld dus, met veel goeie moed en, na ontelbare activiteiten, tientallen vergaderingen, honderden telefoongesprekken, duizend-en-één op te lossen details is het huiswerk eindelijk klaar en wordt er op 30 oktober 1999 door een 40-tal personen (12 miniemen, 13 kadetten en 15 ouders) het vliegtuig genomen richting Florida, voor één week baseballstage in een echt baseballkamp onder de deskundige leiding van echte Amerikaanse profs.
Iedere speler genoot met volle teugen van het voor-één-week prof zijn. Er werd immers heel wat opgestoken en iedereen was supergemotiveerd. 's Avonds was er eveneens tijd voor ontspanning en konden we ondermeer meegenieten van Halloween. Er was zelfs één volledige dag uitgetrokken om toch een klein beetje de toerist uit te hangen. Hier niets dan ronkende namen op het programma, the Everglades, Seaquarium, Miami Beach en, met als apotheose, 's avonds de openingswedstrijd van de NBA, ttz Miami Heat versus Detroit Pistons.
Maar, een week is vlug voorbij en ook aan deze heerlijke dagen kwam een einde. Met spijt in het hart en na ontelbare "wanneer gaan we terug?"-vragen, landden we op Zaventem met niets dan goede herinneringen.

Op het eind van het seizoen liep het goed fout voor de eerste ploeg.
Charles had ons vroegtijdig verlaten en we sukkelde doorheen een zomer van tegenslagen.
Met als hoogte of dieptepunt het speelverbod dat ons dwong om de laatste alles-of-niets thuiswedstrijd uit te spelen op Brugge met een resultaat in de lijn van het seizoen.
Merchtem stond voor zijn eerste degradatie, een heleboel mensen ontgoocheld.
Niet echt onbegrijpelijk, velen dreigden hun cap aan de kapstok te laten hangen en te gaan biljarten.
Op het bestuursfront was het al niet veel beter.
Ook daar wogen de tegenslagen zwaar.
Er zat wat sleet op en bepaalde mensen wilden nog wel, maar deden niet meer.

Na een seizoen met vele hoogtes en vooral veel laagtes, met als gevolg degradatie naar 3e afdeling wordt er besloten om in 2000 met goede voornemens te starten.

De volledige infrastructuur wordt herzien: grasmachine, afspanning, clubhuis, uniformen, alles werd nieuw.
Maar ook sportief wordt reikhalzend naar de nieuwe start uitgekeken.
In het begin van het jaar wordt er een stage gepland in Nederland.
Er worden een paar wedstrijden gespeeld en ook hier is het in het begin allesbehalve, maar toch wordt de stage afgesloten met een overwinning.
Dat beloofd !

Half april start de competitie, en onder leiding van Charles werd alles vanaf hier één lofzang.
Verplaatsingen naar alle uithoeken van het land worden zonder problemen met overwinningen afgesloten.
De thuiswedstrijden zijn qua spektakel een streling voor het oog en elke klip wordt probleemloos omzeild.
Monsterscores waren geen uitzondering.
Het is zelfs zover gekomen dat de tegenstrevers de datum van hun uitwedstrijd bij "the Cats" in het rood aanstipten, zo gemotiveerd zijn ze.
Maar er stond inderdaad geen maat op de suprematie van de grijsrode "terminators".
Ook de supporters waren steeds massaal aanwezig en naarmate het kampioenschap vorderde werd er reeds een gebrek aan stoelen vastgesteld.
De Cats werden dan ook ongeslagen kampioen van de voorronde.
Ook in de play-offs stond er geen maat op de gesmeerd lopende machine en op zondag 3 september kwam dan ook de beloning voor een gans jaar zwoegen.
Eindelijk kampioen, terug naar 2e afdeling en dit alles zonder één nederlaag.
Het werd dan ook een feest dat tot in de vroege uurtjes duurde.

Niet alleen de senioren kende succes, Charles leidde ook de juniorenploeg naar vele overwinningen.
De gouden lichting versloeg menig Antwerpse ploeg, en klopte verscheidene baseballen over den draad.
Voor het eerst hadden we zelfs een rasechte international bij the Cats.
Bram Denys schopte het tot bij de nationale juniorenploeg.